زيارت امين اللّه

و فضيلت آن

زيارت «امين اللّه» را به چند جهت آورديم:

1-در روايتى از امام باقر عليه السّلام آمده است كه آن حضرت فرمودند:

اين كلام و اين دعا (زيارت امين اللّه) را هريك از شيعيان ما نزد قبر امير مؤمنان يا يكى از امامان عليهم السّلام بخواند، به طور حتم و بى شك، دعايش در صندوقچه اى از نور بالا مى رود و تسليم قائم آل محمّد ارواحنا فداه مى شود. . .

2-اين زيارت از زياراتى است كه حضرت مهدى صلوات اللّه عليه آن را خوانده است؛ چنان كه در جريان شرفيابى حاج على بغدادى خدمت آن حضرت آمده است.

3-امام زمان ارواحنا فداه در جريان ديدار حاج على بغدادى، تصريح و تأكيد فرمودند كه: اين زيارت از برترين زيارت هاست.

نكتهٔ مهمّى كه از آن جريان استفاده مى شود اين است كه اين زيارت، جزو زيارت هاى جامعه و عمومى امامان است و در تمام حرم هاى اهل بيت عليهم السّلام مى توان خواند؛ چنان كه آن حضرت اين زيارت را در حرم امام كاظم و امام جواد عليهما السّلام در شهر كاظمين خواندند. البتّه، اين نكته در روايت امام باقر عليه السّلام نيز، به صراحت بيان شده است.

مرحوم محدّث قمى مى فرمايد: اين زيارت داراى اعتبارى كامل است، و در تمام كتاب هاى ادعيه و زيارات آمده است.

علاّمهٔ مجلسى رحمه اللّه اين زيارت را بهترين زيارت ها از نظر متن و سند مى شمارد؛ وى مى افزايد: شايسته است در تمام حرم هاى مطهّر و مقدّس خوانده شود؛ چنان كه با سندهاى معتبر از جابر از امام باقر عليه السّلام روايت شده است كه فرمود:

امام سجّاد عليه السّلام به زيارت قبر مطهّر امير مؤمنان عليه السّلام رفت و نزد قبر ايستاد و گريست و قرائت نمود:

اَلسَّلٰامُ عَلَيْكَ يٰا أَمينَ اللّٰهِ في أَرْضِهِ‌، وَحُجَّتَهُ عَلىٰ عِبٰادِهِ‌، (اَلسَّلٰامُ عَلَيْكَ يٰا أَميرَالْمُؤْمِنينَ‌) 1 ، أَشْهَدُ أَنَّكَ جٰاهَدْتَ فِي اللّٰهِ حَقَّ جِهٰادِهِ‌، وَعَمِلْتَ بِكِتٰابِهِ‌، وَاتَّبَعْتَ سُنَنَ نَبِيِّهِ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ‌، حَتّٰى دَعٰاكَ اللّٰهُ إِلىٰ جِوٰارِهِ‌، فَقَبَضَكَ إِلَيْهِ بِاخْتِيٰارِهِ‌، وَأَلْزَمَ أَعْدٰاءَكَ الْحُجَّةَ‌، مَعَ مٰا لَكَ مِنَ الْحُجَجِ الْبٰالِغَةِ عَلىٰ جَميعِ خَلْقِهِ‌. أَللّٰهُمَّ فَاجْعَلْ نَفْسي مُطْمَئِنَّةً بِقَدَرِكَ‌، رٰاضِيَةً بِقَضٰائِكَ‌، مُولَعَةً بِذِكْرِكَ وَدُعٰائِكَ‌، مُحِبَّةً لِصَفْوَةِ أَوْلِيٰائِكَ‌، مَحْبُوبَةً في أَرْضِكَ وَسَمٰائِكَ‌، صٰابِرَةً عَلىٰ نُزُولِ بَلٰائِكَ‌، شٰاكِرَةً لِفَوٰاضِلِ نَعْمٰائِك

سلام بر تو، اى امانت دار خداوند در زمينش، و حجّت او بر بندگانش؛ (سلام بر تو، اى فرمانرواى مؤمنان؛) گواهى مى دهم كه شما به طور كامل در راه خدا جهاد كردى و حقّش را ادا فرمودى؛ به كتاب خدا عمل نمودى، و از سنّت هاى پيامبر-درود خدا بر او و آل او-پيروى كردى؛ تا آن كه خداوند تعالى، شما را به جوارش فراخواند، و با اختيار و انتخابش شما را از اين دنيا به سوى خود برد؛ و با وجودى كه حجّت هاى رسايى بر تمام آفريدگان داشتى، باز هم حجّت را بر دشمنانت تمام كرد. بارالها؛ نفس و روح مرا به تقديرت مطمئن گردان، و به قضا و فرمانت خشنود گردان. حرص مرا به ياد خودت و دعا كردن به درگاهت افزون كن، و مرا دوست دار واقعى براى اولياى برگزيده ات قرار بده. مرا در زمين و آسمانت محبوب گردان؛ بر فروريزى بلاهايت شكيبا ساز؛ بر زيادتى نعمت هايت سپاسگزار،

ذٰاكِرَةً لِسَوٰابِغِ آلٰائِكَ‌، مُشْتٰاقَةً إِلىٰ فَرْحَةِ لِقٰائِكَ‌، مُتَزَوِّدَةً التَّقْوىٰ لِيَوْمِ جَزٰائِكَ‌، مُسْتَنَّةً بِسُنَنِ أَوْلِيٰائِكَ‌، مُفٰارِقَةً لِأَخْلٰاقِ أَعْدٰائِكَ‌، مَشْغُولَةً عَنِ الدُّنْيٰا بِحَمْدِكَ وَثَنٰائِك

به يادآورى نعمت هاى فراوانت مشغول دار؛ به سرور و شادمانى ديدارت مشتاق كن؛ توشه بردارندهٔ تقوا و پرهيزكارى براى روز قيامت؛ و اجراكنندهٔ سنّت و طريقهٔ اوليا و خاصّان خود؛ جداشونده از اخلاق دشمنانت قرار ده؛ و از كار دنيا مشغول به حمد و ثناى خودت نما.

سپس، گونهٔ مبارك خود را بر قبر آن حضرت قرار داده و گفت:

أَللّٰهُمَّ إِنَّ قُلُوبَ الْمُخْبِتينَ إِلَيْكَ وٰالِهَةٌ‌، وَسُبُلَ الرّٰاغِبينَ إِلَيْكَ شٰارِعَةٌ‌، وَأَعْلٰامَ الْقٰاصِدينَ إِلَيْكَ وٰاضِحَةٌ‌، وَأَفْئِدَةَ الْعٰارِفينَ مِنْكَ فٰازِعَةٌ‌، وَأَصْوٰاتَ الدّٰاعينَ إِلَيْكَ صٰاعِدَةٌ‌، وَأَبْوٰابَ الْإِجٰابَةِ لَهُمْ مُفَتَّحَةٌ‌. وَدَعْوَةَ مَنْ نٰاجٰاكَ مُسْتَجٰابَةٌ‌، وَتَوْبَةَ مَنْ أَنٰابَ إِلَيْكَ مَقْبُولَةٌ‌، وَعَبْرَةَ مَنْ بَكىٰ مِنْ خَوْفِكَ مَرْحُومَةٌ‌، وَالْإِغٰاثَةَ لِمَنِ اسْتَغٰاثَ بِكَ مَوْجُودَةٌ‌، وَالْإِعٰانَةَ لِمَنِ اسْتَعٰانَ بِكَ مَبْذُولَةٌ‌، وَعِدٰاتِكَ لِعِبٰادِكَ مُنْجَزَةٌ‌، وَزَلَلَ مَنِ اسْتَقٰالَكَ مُقٰالَةٌ‌. وَأَعْمٰالَ الْعٰامِلينَ لَدَيْكَ مَحْفُوظَةٌ‌، وَأَرْزٰاقَكَ إِلَى الْخَلٰائِقِ مِنْ لَدُنْك

بارالها؛ راستى، قلب خاشعان و خداترسان، واله و حيرانت است، و راه هاى مشتاقان به سوى تو باز است، و نمايان، و نشانه ها براى كسانى كه قصد رسيدن به تو را دارند آشكار است، و دل هاى اهل معرفت از تو بسيار در هراس است، و صداهاى دعاكنندگانت به طرف تو بالا رونده است، و درهاى اجابت و پاسخ گويى نيز براى شان باز شده است؛ و دعاى هركسى كه با تو مناجات و به آرامى تو را بخواند مستجاب است، و توبه و بازگشت كسى كه به سوى تو بازگردد پذيرفته شده است، و اشك گريه كننده از ترس تو مورد ترحّم قرار مى گيرد؛ و دادرسى براى كسى كه دادخواهى كند موجود است، و براى كسى كه از تو كمك بخواهد، كمك بلاعوض مى فرستى؛ و وعده هايى كه به بندگانت داده اى قطعى است؛ و هركس از تو درخواست چشم پوشى از لغزش خود را بكندچشم پوشى مى كنى؛ و اعمال عمل كنندگان، نزد تو نگهدارى و باقى مى ماند؛ و نصيب ها و روزى هاى تو، به سوى بندگانت

نٰازِلَةٌ‌، وَعَوٰائِدَ الْمَزيدِ إِلَيْهِمْ وٰاصِلَةٌ‌، وَذُنُوبَ الْمُسْتَغْفِرينَ مَغْفُورَةٌ‌، وَحَوٰائِجَ خَلْقِكَ عِنْدَكَ مَقْضِيَّةٌ‌، وَجَوٰائِزَ السّٰائِلينَ عِنْدَكَ مُوَفَّرَةٌ‌، وَعَوٰائِدَ الْمَزيدِ مُتَوٰاتِرَةٌ‌، وَمَوٰائِدَ الْمُسْتَطْعِمينَ مُعَدَّةٌ‌، وَمَنٰاهِلَ الظِّمٰاءِ مُتْرَعَةٌ‌. أَللّٰهُمَّ فَاسْتَجِبْ دُعٰائي، وَاقْبَلْ ثَنٰائي، وَاجْمَعْ بَيْني وَبَيْنَ أَوْلِيٰائي، بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَعَلِيٍّ وَفٰاطِمَةَ وَالْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ‌، إِنَّكَ وَلِيُّ نَعْمٰائي، وَمُنْتَهىٰ مُنٰايَ‌، وَغٰايَةُ رَجٰائي في مُنْقَلَبي وَمَثْوٰاي

فرستاده مى شود؛ و عايدات بيش تر نيز براى شان ارسال و به دست شان مى رسد؛ و گناه بخشش خواهان، بخشيده شده است؛ و خواسته هاى آفريدگانت، نزد تو برآورده شده است؛ و پاداش و جايزه هاى درخواست كنندگان نيز نزدت فراوان است؛ و بهره هاى فراوان پى درپى مى رسد؛ و سفره هاى تو براى گرسنگان گسترده است؛ و چشمه ها نيز براى سيراب شدن تشنگان، لبريز و پرآب است. بارالها؛ پس، دعايم را مستجاب كن و پاسخ بده؛ و ثناگوييم را بپذير؛ و من و اوليايم را گردهم آور؛ به حق محمّد، على، فاطمه، حسن و حسين؛ واقعيّت آن است كه سرپرست نعمت هاى من تويى، و حدّ نهايى آرزو، و نهايت اميد من در دنيا و آخرت، تو هستى.

در كتاب «كامل الزيارات» ، اين عبارات در پايان اين زيارت آمده است:

أَنْتَ إِلٰهي وَسَيِّدي وَمَوْلٰايَ‌، إِغْفِرْ لِأَوْلِيٰائِنٰا، وَكُفَّ عَنّٰا أَعْدٰائَنٰا، وَاشْغَلْهُمْ عَنْ أَذٰانٰا، وَأَظْهِرْ كَلِمَةَ الْحَقِّ وَاجْعَلْهَا الْعُلْيٰا، وَأَدْحِضْ كَلِمَةَ الْبٰاطِلِ وَاجْعَلْهَا السُّفْلىٰ‌، إِنَّكَ عَلىٰ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدير

تو، خداى من، آقاى من و مولاى من هستى؛ دوستان ما را بيامرز، و دشمنان ما را از ما بازدار، و آنان را از آزار ما مشغول ساز؛ و كلمه و سخن حقّ را آشكار و آن را بالاتر از هر چيز قرار ده، و كلمهٔ باطل را نابود كن، و آن را پايين ترين درجه قرار ده. راستى، تو بر هر كارى توانايى.

سپس امام باقر عليه السّلام فرمود:

هيچ يك از شيعيان ما اين كلام (زيارت امين اللّه) را نزد قبر امير مؤمنان عليه السّلام

نمى خواند و دعا نمى كند، مگر آن كه دعايش در نامه اى از نور بالا مى رود، و مهر پيغمبر بر آن مى خورد، و نگهدارى مى شود تا به قائم آل محمّد عليهم السّلام سپرده مى شود. در اين حال نيز، بشارت و احترامات ويژه و اكرام، براى زيارت كننده ارسال مى گردد-اگر خدا بخواهد-.