4- دعاى الحاح از امام صادق عليه السّلام
به نقل از حضرت بقيّة اللّٰه ارواحنا فداه
ابو نعيم انصارى مى گويد: در مكّه، كنار ركن مستجار بودم و گروهى از طايفهٔ مقصّره نيز حضور داشتند. محمودى و علاّن كلينى و ابو هيثم دينارى و ابو جعفر احول همدانى در ميان آنان بودند و در مجموع حدود سى نفر بودند و جز محمّد بن قاسم علوى عقيقى، شيعهٔ مخلصى در بين شان نمى شناختم.
روز ششم ذيحجّهٔ سال 293 هجرى بود كه در آن جا بوديم، ناگهان جوانى كه مشغول طواف بود و با دو پارچه احرام بسته بود و كفش هايش را در دست داشت، به طرف ما آمد كه هيبت و شكوهش ما را گرفت و بى اختيار از جا برخاستيم؛ همهٔ ما بدون استثنا از جا برخاستيم و بر او سلام كرديم؛ آن گاه نشست و به طرف راست و چپ نگريست و فرمود:
آيا مى دانيد، امام صادق عليه السّلام در دعاى الحاح (اصرار) چه مى گفت؟
گفتيم: چه مىگفت
فرمود: ايشان چنين مى گفتند:
أَللّٰهُمَّ إِنّي أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الَّذي بِهِ تَقُومُ السَّمٰاءَ، وَبِهِ تَقُومُ الْأَرْضَ، وَبِهِ تُفَرِّقُ بَيْنَ الْحَقِّ وَالْبٰاطِلِ، وَبِهِ تَجْمَعُ بَيْنَ الْمُتَفَرِّقِ، وَبِهِ تُفَرِّقُ بَيْنَ الْمُجْتَمَعِ، وَبِهِ أَحْصَيْتَ عَدَدَ الرِّمٰالِ، وَزِنَةَ الْجِبٰالِ، وَكَيْلَ الْبِحٰارِ، أَنْ تُصَلِّيَ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَأَنْ تَجْعَلَ لي مِنْ أَمْري فَرَجاً وَمَخْرَجا
بارالها؛ همانا من از تو درخواست مى كنم به آن نام مقدّست كه آسمان با آن برپاست و زمين با آن برپاست، و حقّ و باطل را به سبب آن از هم جدا مى كنى، و پراكنده ها را با آن گرد مى آورى، و با آن بين گردآمده ها جدايى مى افكنى، و تعداد سنگريزه ها را به شماره درمى آورى؛ و وزن كوه ها و پيمانهٔ درياها را مى دانى؛ مى خواهم بر محمّد و آل محمّد درود فرستى، و در كار من گشايش و گريزگاهى قرار دهى.
در كتاب «الجنّة الواقية» روايت مى كند كه امام عصر ارواحنا فداه فرموده اند: امام صادق عليه السّلام اين دعا را هر روز صبح مى خواندند.
