5- دعاى سمات
كه از نايب دوّم جناب محمّد بن عثمان قدس سره روايت شده است
محمّد بن على مى گويد: در مجلس جناب محمّد بن عثمان بن سعيد عمرى رحمه اللّه حضور داشتيم، ايشان بعد از كلماتى كه ذكر كردند فرمودند:
ابو عمرو محمّد بن سعيد به من خبر داد، و او از محمّد بن اسلم و او از محمّد بن سنان و ايشان از مفضّل بن عمر جعفى، و آن بزرگوار از امام صادق عليه السّلام روايت كرد.
البتّه در اين روايت چنين آمده است كه مستحبّ است اين دعا در ساعت پايانى روز جمعه خوانده شود.
شيخ طوسى رحمه اللّه نيز در هنگام بازگو كردن اين دعا فرموده است: دعاى سمات، از جناب عمرى (محمّد بن عثمان) رحمه اللّه روايت شده است، و مستحبّ است در ساعت پايانى روز جمعه خوانده شود.
اكنون متن دعا را طبق روايت كفعمى رحمه اللّه مى آوريم:
أَللّٰهُمَّ إِنّي أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الْعَظيمِ الْأَعْظَمِ، اَلْأَعَزِّ الأَجَلِّ الْأَكْرَمِ، اَلَّذي إِذٰا دُعيتَ بِهِ عَلىٰ مَغٰالِقِ أَبْوٰابِ السَّمٰاءِ لِلْفَتْحِ بِالرَّحْمَةِ انْفَتَحَتْ، وَ إِذٰا دُعيتَ بِهِ عَلىٰ مَضٰائِقِ أَبْوٰابِ الْأَرْضِ لِلْفَرَج
بارالها؛ به واسطهٔ آن نام بزرگ و بزرگ ترت از تو درخواست مى كنم؛ همان نامى كه عزت مندتر و شكوهمندتر و گرامى است؛ همان اسمى كه هرگاه بر قفل هاى درهاى آسمان به آن اسم خوانده شوى اثر مى كند و با رحمت تو درهاى آسمان باز مى شود؛ همان نامى كه اگر بر گرفتگى هاى درهاى زمين براى گشايش به آن اسم خوانده شوى، اثر مى كند
بِالرَّحْمَةِ انْفَرَجَتْ، وَ إِذَا دُعيتَ بِهِ عَلَى الْعُسْرِ لِلْيُسْرِ تَيَسَّر
و گشايش ايجاد مى شود؛ و اگر براى آسان شدن سختى ها بدان خوانده شوى، راحتى و آسانى دست مى دهد
وَ إِذٰا دُعيتَ بِهِ عَلَى الْأَمْوٰاتِ لِلنُّشُورِ انْتَشَرَتْ، وَ إِذٰا دُعيتَ بِهِ عَلىٰ كَشْفِ الْبَأْسٰاءِ وَالضَّرّٰاءِ انْكَشَفَتْ. وَبِجَلٰالِ نُورِ وَجْهِكَ الْكَريمِ أَكْرَمِ الْوُجُوهِ، وَأَعَزِّ الْوُجُوهِ، اَلَّذي عَنَتْ لَهُ الْوُجُوهُ، وَخَضَعَتْ لَهُ الرِّقٰابُ، وَخَشَعَتْ لَهُ الْأَصْوٰاتُ، وَوَجِلَتْ لَهُ الْقُلُوبُ مِنْ مَخٰافَتِكَ، وَبِقُوَّتِكَ الَّتي بِهٰا تُمْسِكُ السَّمٰاءَ أَنْ تَقَعَ عَلَى الْأَرْضِ إِلّاٰ بِإِذْنِكَ وَتُمْسِكُ السَّمٰاوٰاتِ وَالْأَرْضَ أَنْ تَزُولٰا. وَبِمَشيَّتِكَ الَّتي دٰانَ لَهَا الْعٰالَمُونَ، وَبِكَلِمَتِكَ الَّتي خَلَقْتَ بِهَا السَّمٰاوٰاتِ وَالْأَرْضَ، وَبِحِكْمَتِكَ الَّتي صَنَعْتَ بِهَا الْعَجٰائِبَ، وَخَلَقْتَ بِهَا الظُّلْمَةَ وَجَعَلْتَهٰا لَيْلاً، وَجَعَلْتَ اللَّيْلَ سَكَناً، وَخَلَقْت
و اگر براى برانگيخته شدن مردگان، با آن خوانده شوى، مردگان برانگيخته مى شوند؛ و اگر براى برطرف شدن سختى و بلا و رنج به آن اسم خوانده شوى، برطرف شود. و خدايا؛ تو را به واسطهٔ نور چهرهٔ بزرگوارانه ات كه باكرامت ترين رخسارها، و عزّت مندترين آنهاست مى خوانم؛ همان روى مباركى كه همهٔ روها و همهٔ آبروداران در برابرش خوار و فروتنند، و گردن ها در مقابلش خم شده اند، و همهٔ صداها در برابر او به لرزه افتاده اند، و دل ها از ترس تو در هراسند. و به واسطهٔ قدرتت و نيرو و توانت از تو درخواست مى كنم؛ نيرويى كه با آن آسمان را از افتادن بر روى زمين نگه داشته اى-و اين تنها با اذن تو خواهد شد-و آسمان ها و زمين را از نابودى نگه داشتى، و به واسطهٔ مشيّت و خواست تو از تو درخواست مى كنم؛ همان مشيّتى كه جهانيان در مقابلش پاى بند هستند؛ و نيز تو را مى خوانم به واسطهٔ كلمه ات كه آسمان ها و زمين را به وسيلهٔ آن آفريدى؛ و به حكمتى كه با آن چيزهاى شگفت انگيز را ساختى، و تاريكى را آفريدى و آن را شب قرار دادى، و شب را مايهٔ آرامش قرار دادى؛
بِهَا النُّورَ وَجَعَلْتَهُ نَهٰاراً، وَجَعَلْتَ النَّهٰارَ نُشُوراً مُبْصِراً، وَخَلَقْتَ بِهَا الشَّمْسَ وَجَعَلْتَ الشَّمْسَ ضِيٰاءً، وَخَلَقْتَ بِهَا الْقَمَرَ وَجَعَلْتَ الْقَمَرَ نُوراً، وَخَلَقْتَ بِهَا الْكَوٰاكِبَ وَجَعَلْتَهٰا نُجُوماً وَبُرُوجاً، وَمَصٰابيحَ وَزينَةً وَرُجُوماً لِلشَّيٰاطينِ. وَجَعَلْتَ لَهٰا مَشٰارِقَ وَمَغٰارِبَ، وَجَعَلْتَ لَهٰا مَطٰالِعَ وَمَجٰارِيَ، وَجَعَلْتَ لَهٰا فَلَكاً وَمَسٰابِحَ، وَقَدَّرْتَهٰا فِي السَّمٰاءِ مَنٰازِلَ فَأَحْسَنْتَ تَقْديرَهٰا، وَصَوَّرْتَهٰا فَأَحْسَنْتَ تَصْويرَهٰا، وَأَحْصَيْتَهٰا بِأَسْمٰائِكَ إِحْصٰاءً، وَدَبَّرْتَهٰا بِحِكْمَتِكَ تَدْبيراً فَأَحْسَنْتَ تَدْبيرَهٰا، وَسَخَّرْتَهٰا بِسُلْطٰانِ اللَّيْلِ وَسُلْطٰانِ النَّهٰارِ وَالسّٰاعٰاتِ، وَعَدَدِ السِّنينَ وَالْحِسٰابِ، وَجَعَلْتَ رُؤْيَتَهٰا لِجَميعِ النّٰاسِ مَرْأًى وٰاحِداً. وَأَسْألُكَ اللّٰهُمَّ بِمَجْدِكَ الَّذي كَلَّمْتَ بِهِ عَبْدَكَ وَرَسُولَكَ مُوسَى بْنَ عِمْرٰانَ عَلَيْهِ السَّلٰامُ فِي الْمُقَدَّسينَ، فَوْقَ إِحْسٰاسِ الْكَرُّوبِييّنَ، فَوْقَ غَمٰائِم
و با آن روشنى را آفريده، و آن را روز قرار دادى، و روز را هنگام جنب وجوش به همراه بينايى قرار دادى؛ و با آن خورشيد را به وجود آورده و آن را روشنى بخش ساختى؛ و با آن ماه را آفريدى و آن را روشنى شب قرار دادى؛ و با آن ستارگان را خلق كردى و آن ها را اختران تابان و برج هاى آسمان و چراغ ها، و زينت بخش، و براى راندن شيطان ها قرار دادى. و براى آن مشرق ها و مغرب ها، و محلّ هاى طلوع و محلّ هاى جريان قرار دادى، و براى آن محور و مدار حركت و محلّ گردش و شناورى قرار دادى. و در آسمان براى آنها جايگاه مقرّر فرمودى و اندازه اش را نيكو قرار دادى، و صورت بخشيدى، و نيكو صورت نگارى كردى؛ و با نام هايت به شماره درآوردى، و با حكمتت تدبير نمودى پس به خوبى تدبير فرمودى، و تحت سلطهٔ شب و روز و ساعت ها و شمارهٔ سال ها و حساب آن ها را مسخّر نمودى؛ و ديدن آن ها را براى تمام مردم، يكسان كردى. بارالها؛ از تو به واسطهٔ شكوهت درخواست مى كنم؛ همان كه بدان وسيله با بنده و فرستاده ات حضرت موسى پسر عمران -سلام بر او باد-سخن گفتى در ميان قدسيان، بالاتر از آن چه كرّوبيانت قادر به درك آن باشند؛ بالاتر از ابرهاى
النُّورِ، فَوْقَ تٰابُوتِ الشَّهٰادَةِ في عَمُودِ النّٰارِ، وَفي طُورِ سَيْنٰاءَ، وَفي جَبَلِ حُوريثَ فِي الْوٰادِ الْمُقَدَّسِ، فِي الْبُقْعَةِ الْمُبارَكَةِ مِنْ جٰانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ مِنَ الشَّجَرَةِ، وَفي أَرْضِ مِصْرَ بِتِسْعِ آيٰاتٍ بَيِّنٰاتٍ. وَيَوْمَ فَرَقْتَ لِبَني إِسْرٰائيلَ الْبَحْرَ، وَفِي الْمُنْبَجِسٰاتِ الَّتي صَنَعْتَ بِهَا الْعَجٰائِبَ في بَحْرِ سُوفٍ، وَعَقَدْتَ مٰاءَ الْبَحْرِ في قَلْبِ الْغَمْرِ كَالْحِجٰارَةِ، وَجَاوَزْتَ بِبَني إِسْرٰائيلَ الْبَحْرَ، وَتَمَّتْ كَلِمَتُكَ الْحُسْنىٰ عَلَيْهِمْ بِمٰا صَبَرُوا، وَأَوْرَثْتَهُمْ مَشٰارِقَ الْأَرْضِ وَمَغارِبَهَا الَّتي بٰارَكْتَ فيهٰا لِلْعٰالَمينَ، وَأَغْرَقْتَ فِرْعَوْنَ وَجُنُودَهُ وَمَرٰاكِبَهُ فِي الْيَمِّ. وَبِاسْمِكَ الْعَظيمِ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ، اَلْأَعَزِّ الْأَجَلِّ الْأَكْرَمِ، وَبِمَجْدِكَ الَّذي تَجَلَّيْتَ بِهِ لِمُوسىٰ كَليمِكَ عَلَيْهِ السَّلٰامُ في طُورِ سَيْنٰاءَ، وَلِإِبْرٰاهيمَ خَليلِكَ عَلَيْهِ السَّلٰامُ مِنْ قَبْلُ في مَسْجِدِ الْخَيْفِ، وَلِإِسْحٰاقَ صَفِيِّك
نور و روشنى، بالاتر از صندوق گواهى در ستون آتش؛ و در طور و صحراى سينا، و در كوه حوريث، در سرزمين مقدّس، و در بقعه اى مبارك در جانب راست كوه طور، از درخت مخصوص؛ و در سرزمين مصر، با نه آيه و نشانهٔ آشكار. و (همچنين) در روزى كه دريا را براى بنى اسراييل شكافتى؛ و نيز در چشمه هاى جوشان كه با آن شگفتى ها را به وجود آوردى در درياى سوف، و آب دريا را در ژرفاى اقيانوس همچون سنگ منجمد كردى؛ و بنى اسرائيل را از دريا گذراندى، و نعمت نيكويت را بر آنان تمام و كامل كردى، به دليل اين كه شكيبايى ورزيدند و شرق و غرب جهان را كه موجب بركت براى جهانيان قرار داده بودى به ايشان به ارث رساندى، و فرعون و سپاهش را با مركب هاى سوارى شان در دريا غرق كردى. (خدايا؛) و با آن اسم بزرگ، بزرگ تر، بزرگ تر بزرگ تر از هر چيز، كه عزّت مندتر، شكوه مندتر، گرامى تر از هر چيز است، از تو درخواست مى كنم؛ و نيز به واسطهٔ شكوه و بزرگواريت كه با آن براى موسى هم گفتارت-كه سلام بر او باد-در طور (صحراى) سينا تجلّى كردى؛ و براى ابراهيم كه دوست ويژه ات بود، -سلام بر او باد-از پيش تر، در مسجد خيف تجلّى فرمودى؛ و براى برگزيده ات اسحاق
عَلَيْهِ السَّلٰامُ في بِئْرِ شِيَعٍ، وَلِيَعْقُوبَ نَبِيِّكَ عَلَيْهِ السَّلٰامُ في بَيْتِ إيلٍ، وَأَوْفَيْتَ لِإِبْرٰاهيمَ عَلَيْهِ السَّلٰامُ بِميثٰاقِكَ، وَلِإِسْحٰاقَ عَلَيْهِ السَّلٰامُ بِحَلْفِكَ، وَلِيَعْقُوبَ بَشَهٰادَتِكَ، وَلِلْمُؤْمِنينَ بِوَعْدِكَ، وَلِلدّٰاعينَ بِأَسْمٰائِكَ فَأَجَبْتَ. وَبِمَجْدِكَ الَّذي ظَهَرَ لِمُوسَى بْنِ عِمْرٰانَ عَلَيْهِ السَّلٰامُ عَلىٰ قُبَّةِ الرُّمّٰانِ وَبِآيٰاتِكَ الَّتي وَقَعَتْ عَلىٰ أَرْضِ مِصْرَ بِمَجْدِ الْعِزَّةِ وَالْغَلَبَةِ، بِآيٰاتٍ عَزيزَةٍ، وَبِسُلطٰانِ الْقُوَّةِ، وَبِعِزَّةِ الْقُدْرَةِ، وَبِشَأْنِ الْكَلِمَةِ التّٰامَّةِ، وَبِكَلِمٰاتِكَ الَّتي تَفَضَّلْت وَبِرَحْمَتِكَ الَّتي مَنَنْتَ بِهٰا عَلىٰ جَميعِ خَلْقِكَ، وَبِاسْتِطٰاعَتِكَ الَّتي أَقَمْتَ بِهٰا عَلَى الْعٰالَمينَ. وَبِنُورِكَ الَّذي قَدْ خَرَّ مِنْ فَزَعِهِ طُورُ سَيْنٰاءَ، وَبِعِلْمِكَ وَجَلٰالِكَ وَكِبْرِيٰائِكَ وَعِزَّتِكَ وَجَبَرُوتِكَ الَّتي لَمْ تَسْتَقِلَّهَا الْأَرْضُ، وَانْخَفَضَتْ لَهَا السَّمٰاوٰاتُ، وَانْزَجَر
-سلام بر او باد-در چاه شيع جلوه نمودى؛ و براى پيامبرت حضرت يعقوب-سلام بر او باد-در خانهٔ إيل متجلّى گشتى؛ و وفا نمودى پيمانت را براى ابراهيم-سلام بر او باد- و سوگندت را براى اسحاق-سلام بر او باد-و گواهى خود را براى يعقوب، و وعده ات را براى مؤمنان، و اجابت خود را براى دعاكنندگان با نام هايت. و نيز به واسطهٔ شكوهت كه براى موسى پسر عمران-سلام بر او باد-بر روى گنبد رمّان (عبادتگاهش) ظهور كرد؛ و به واسطهٔ آيات و نشانه هايت كه در سرزمين مصر با شكوه تمام و عزت مندى و برترى و چيرگى واقع شد؛ با آياتى عزت مند، و قدرت و سلطه اى توان مند، و عزّتى توانا، و مقام كلمهٔ كامل، و به واسطهٔ كلماتت كه بر آسمانيان و زمينيان و اهل دنيا و آخرت تفضّل فرمودى، و به واسطهٔ رحمتى كه بر تمام مخلوقاتت منّت نهادى، و به واسطهٔ توانايى ات كه با آن تمام جهانيان را برپا داشته اى، و به واسطهٔ نورى كه صحراى سينا از ترسش فروريخت، و به واسطهٔ دانش و جلال و كبريايى و عزّت مندى و تسلّطت كه زمين توانش را نداشت، و آسمان ها براى آن فروتنى كرد، و
لَهَا الْعُمْقُ الْأَكْبَرُ، وَرَكَدَتْ لَهَا الْبِحٰارُ وَالْأَنْهٰارُ، وَخَضَعَتْ لَهَا الْجِبٰالُ، وَسَكَنَتْ لَهَا الْأَرْضُ بِمَنٰاكِبِهٰا، وَاسْتَسْلَمَتْ لَهَا الْخَلٰائِقُ كُلُّهٰا، وَخَفَقَتْ لَهَا الرِّيٰاحُ في جَرَيٰانِهٰا، وَخَمَدَتْ لَهَا النّيرٰانُ في أَوْطٰانِهٰا. وَبِسُلْطٰانِكَ الَّذي عُرِفَتْ لَكَ بِهِ الْغَلَبَةُ دَهْرَ الدُّهُورِ، وَحُمِدْتَ بِهِ فِي السَّمٰاوٰاتِ وَالْأَرَضينَ، وَبِكَلِمَتِكَ كَلِمَةِ الصِّدْقِ الَّتي سَبَقَتْ لِأَبينٰا آدَمَ عَلَيْهِ السَّلٰامُ وَذُرِّيَّتِهِ بِالرَّحْمَةِ. وَأَسْأَلُكَ بِكَلِمَتِكَ الَّتي غَلَبَتْ كُلَّ شَيْءٍ، وَبِنُورِ وَجْهِكَ الَّذي تَجَلَّيْتَ بِهِ لِلْجَبَلِ فَجَعَلْتَهُ دَكّاً وَخَرَّ مُوسىٰ صَعِقاً، وَبِمَجْدِكَ الَّذي ظَهَرَ عَلىٰ طُورِ سَيْنٰاءَ فَكَلَّمْتَ بِهِ عَبْدَكَ وَرَسُولَكَ مُوسَى بْنَ عِمْرٰانَ. وَبِطَلْعَتِكَ في سٰاعيرَ، وَظُهُورِكَ في جَبَلِ فٰارٰانَ بِرَبَوٰاتِ الْمُقَدَّسينَ، وَجُنُودِ الْمَلٰائِكَةِ الصّٰافّينَ، وَخُشُوعِ الْمَلٰائِكَةِ الْمُسَبِّحينَ. وَبِبَرَكٰاتِكَ الَّتي بٰارَكْتَ فيهٰا عَلىٰ إِبْرٰاهيمَ خَليلِك
ژرفاى بزرگ رانده شد، و درياها و رودها راكد ماندند، و كوه ها رام گرديدند، و زمين با كرانه هايش آرام گرفت، و تمام آفريدگان تسليم آن شدند، و جريان وزش بادها بهم ريخت، و آتش ها در جايگاه هايشان خاموش گشتند؛ و نيز به واسطهٔ سلطه و پادشاهيت كه غلبه و چيرگيت بر تمام روزگاران با آن شناخته مى شود، و به وسيلهٔ آن در آسمان ها و زمين ها ستايش شدى؛ و نيز تو را به واسطهٔ كلمه ات همان كلمهٔ راستى كه براى پدرمان آدم-كه سلام بر او باد-و نسلش با رحمتت پيشى گرفت، و به واسطهٔ كلمه ات كه بر هر چيز پيروز شد و سلطه يافت؛ و به واسطهٔ نور رخسارت كه با آن بر كوه تجلّى فرمودى و آن را از هم پاشيدى و موسى از اين جريان بر زمين افتاد و بيهوش شد؛ و نيز به واسطهٔ شكوهت كه بر صحراى سينا ظاهر شد و با آن بر بنده و فرستاده ات موسى پسر عمران سخن گفتى؛ و به واسطهٔ پرتوافكنيت در ساعير، و ظهور نورت در كوه فاران با نفس هاى مقدّسان و سپاهيان صف كشيدهٔ فرشتگان، و فروتنى فرشتگان تسبيح گوى؛ نيز به واسطهٔ بركاتت كه براى ابراهيم دوست ويژه ات
عَلَيْهِ السَّلٰامُ في اُمَّةِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ، وَبٰارَكْتَ لِإِسْحٰاقَ صَفِيِّكَ في اُمَّةِ عيسىٰ عَلَيْهِمَا السَّلٰامُ، وَبٰارَكْتَ لِيَعْقُوبَ إِسْرٰائيلِكَ في اُمَّةِ مُوسىٰ عَلَيْهِمَا السَّلٰامُ، وَبٰارَكْتَ لِحَبيبِكَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ في عِتْرَتِهِ وَذُرِّيَّتِهِ عَلَيْهِمُ السَّلٰامُ وَاُمَّتِهِ. أَللّٰهُمَّ وَكَمٰا غِبْنٰا عَنْ ذٰلِكَ وَلَمْ نَشْهَدْهُ، وَآمَنّٰا بِهِ وَلَمْ نَرَهُ صِدْقاً وَعَدْلاً، أَنْ تُصَلِّيَ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَأَنْ تُبٰارِكَ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَتَرَحَّمَ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، كَأَفْضَلِ مٰا صَلَّيْتَ وَبٰارَكْتَ وَتَرَحَّمْتَ عَلىٰ إِبْرٰاهيمَ وَآلِ إِبْرٰاهيمَ، إِنَّكَ حَميدٌ مَجيدٌ، فَعّٰالٌ لِمٰا تُريدُ، وَأَنْتَ عَلىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدير
-كه سلام بر او باد-در امّت حضرت محمد-درود خدا بر او و آل او باد-بركت دادى؛ و براى اسحاق-كه برگزيده ات بود-در امّت عيسى-كه درود بر هر دو باد-بركت دادى؛ و براى يعقوب يكتاپرستت در امّت موسى-سلام بر هر دو باد-بركت دادى؛ و براى دوست خودت محمّد-كه درود بر او و آل او باد-در ميان عترت و نسل او-درود بر آنان باد- و امّت او بركت دادى؛ از تو درخواست مى كنم. بارالها؛ همان گونه كه ما آن حضرت را نديديم و در آن زمان حضور نداشتيم، و با اين وجود، به او به راستى و درستى ايمان آورديم؛ از تو درخواست مى كنم بر محمّد و آل محمّد درود پيوسته نثار كنى، و بركت و رحمت خود را بر محمّد و آل محمّد بفرستى، برتر از آن چه براى ابراهيم و آل ابراهيم درود و بركت و رحمت نثار كردى؛ راستى، تو ستودهٔ شكوهمند هستى؛ هرچه بخواهى بدون كم وكاست انجام مى دهى؛ و تو بر هر چيز توانايى.
پس از دعا نيز مىخوانى: أَللّٰهُم بِحَقِّ هٰذَا الدُّعٰاءِ، وَبِحَقِّ هٰذِهِ الْأَسْمٰاءِ الَّتي لٰايَعْلَمُ تَفْسيرَهٰا وَلٰايَعْلَمُ بٰاطِنَهٰا غَيْرُكَ، [صَلِّ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَ] افْعَلْ بي مٰا أَنْتَ أَهْلُهُ، وَلٰاتَفْعَلْ بي مٰا أَنَا أَهْلُه
بارالها؛ به حقّ اين دعا، و به حقّ اين اسم هايى كه تفسير و معناى باطنش را كسى جز تو نمى داند، [بر محمّد و آل محمّد درود فرست و]آن چنان كه شايستهٔ توست با من رفتار كن نه آن چنان كه من سزاوارش هستم؛
وَانْتَقِمْ لي مِنْ ظٰالِمي، وَعَجِّلْ فَرَجَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَهَلٰاكَ أَعْدٰائِهِمْ مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ]، وَاغْفِرْ لي مِنْ ذُنُوبي مٰا تَقَدَّمَ مِنْهٰا وَمٰا تَأَخَّرَ، وَوَسِّعْ عَلَيَّ مِنْ حَلٰالِ رِزْقِكَ، وَاكْفِني مَؤُونَةَ إِنْسٰانِ سَوْءٍ [وَجٰارِ سَوْءٍ وَقَرينِ سَوْءٍ] وَسُلْطٰانِ سَوْءٍ، إِنَّكَ عَلىٰ [كُلِّ شَيْءٍ] قَديرٌ، وَالْحَمْدُ للّٰهِِ رَبِّ الْعٰالَمين
[و از كسى كه نسبت به من ستم كار است انتقام مرا بگير، و در راحتى و فرج آل محمد و نابودى دشمنان آنان از آدميان و جنّيان شتاب كن؛]و گناهان گذشته و آينده ام را بيامرز، و از روزى و سهميّهٔ حلالت براى من وسعت بده، و از شرّ آدم بد، [و همسايه و همنشين بد]و سلطان بد، مرا كفايت كن؛ راستى تو بر [هر چيز]توان دارى، و ستايش مخصوص (تو) پروردگار جهانيان است.
آنگاه بگو: أَللّٰهُم بِحَقِّ هٰذَا الدُّعٰاءِ تَفَضَّلْ عَلىٰ فُقَرٰاءِ الْمُؤْمِنينَ وَالْمُؤْمِنٰاتِ بِالْغِنٰاءِ وَالثَّرْوَةِ، وَعَلىٰ مَرْضَى الْمُؤْمِنينَ وَالْمُؤْمِنٰاتِ بِالشِّفٰاءِ وَالصِّحَّةِ، وَعَلىٰ أَحْيٰاءِ الْمُؤْمِنينَ وَالْمُؤْمِنٰاتِ بِاللُّطْفِ وَالْكَرٰامَةِ، وَعَلىٰ أَمْوٰاتِ الْمُؤْمِنينَ وَالْمُؤْمِنٰاتِ بِالْمَغْفِرَةِ وَالرَّحْمَةِ، وَعَلىٰ مُسٰافِرِى الْمُؤْمِنينَ وَالْمُؤْمِنٰاتِ بِالرَّدِّ إِلىٰ أَوْطٰانِهِمْ سٰالِمينَ غٰانِمينَ، بِرَحْمَتِكَ يٰا أَرْحَمَ الرّٰاحِمينَ، وَصَلَّى اللّٰهُ عَلىٰ سَيِّدِنٰا مُحَمَّدٍ خٰاتَمِ النَّبِيّينَ وَعِتْرَتِهِ الطّٰاهِرينَ، وَسَلَّمَ تَسْليماً كَثيرا
بارالها؛ به حقّ اين دعاى شريف، نسبت به مرد و زن مؤمن فقير و نيازمند تفضّل كن و آنان را بى نياز و ثروت مند گردان؛ و زن و مرد مؤمن مريض را شفا و سلامتى بخش، و هر زن و مرد زندهٔ مؤمن را مورد لطف و بزرگواريت قرار ده، و مردگان شان را مورد آمرزش و رحمت خويش قرار ده، و مسافران شان را سالم و پربهره به سرزمين خودشان بازگردان؛ اين همه را با رحمت خويش انجام ده، اى مهربان ترين مهربانان؛ و درود پيوستهٔ خداوند بر آقا و سرور ما حضرت محمّد خاتم پيامبران، و بر عترت پاكش و بسياربسيار سلام بر آنان باد.
در كتاب «جمال الصالحين» اين دعا را پس از آن، ذكر كرده است:
أَللّٰهُمَّ إِنّي أَسْأَلُكَ بِحُرْمَةِ هٰذَا الدُّعٰاءِ، وَبِمٰا فٰاتَ مِنْهُ مِنَ الْأَسْمٰاءِ، وَبِمٰا يَشْتَمِلُ عَلَيْهِ مِنَ التَّفْسيرِ وَالتَّدْبيرِ الَّذي لٰايُحيطُ بِهِ إِلّاٰ أَنْتَ، أَنْ تُصَلِّيَ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَأَنْ تُعَجِّلَ فَرَجَهُمْ في عٰافِيَةٍ، وَتُهْلِكَ أَعْدٰائَهُمْ فِي الدُّنْيٰا وَالْآخِرَةِ، وَأَنْ تَرْزُقَنٰا بِهِمْ خَيْرَ مٰا نَرْجُو، وَخَيْرَ مٰا لٰانَرْجُو، وَتَصْرِفَ بِهِمْ عَنّٰا شَرَّ مٰا نَحْذَرُ، وَشَرَّ مٰا لٰانَحْذَرُ، إِنَّكَ عَلىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَديرٌ، وَأَنْتَ أَكْرَمُ الْأَكْرَمين
بارالها؛ من به خاطر احترام اين دعا و اسم هاى محترمى كه در آن ذكر نشده است و به تفسير و تدبيرى كه دربردارد و جز تو كسى نسبت به آن احاطه و اطّلاع كامل ندارد؛ از تو مى خواهم كه بر محمّد و آل محمّد درودى پيوسته بفرستى، و در فرج و گشايش كارشان با عافيت، شتاب كنى؛ و دشمنان شان را در دنيا و آخرت به هلاكت و نابودى دچار كنى؛ و به واسطهٔ ايشان آن خير و خوبى هايى را كه اميد داريم، و آنچه را كه اميد نداريم روزى ما گردان، و از ما شرّ و بدى آنچه را كه از آن ترسانيم و شرّ و بدى آنچه را كه از آن حذر و اجتناب نمى كنيم برگردان، و تو بر هر چيز توانايى، و تو باكرامت ترين بزرگوارانى.
عالم بزرگوار جناب سيّد بن طاووس رحمه اللّه مى فرمايد: در بين تفسيرهايى كه براى كلمات اين دعا بود يافتم كه «كوه حوريث» يا «حوريثا» همان كوهى است كه خداوند در ابتدا با حضرت موسى عليه السّلام سخن گفت و او را مورد گفتگو قرار داد، و تابوت يوسف عليه السّلام نيز به يكى از قسمت هاى پايين همين كوه انتقال يافت و در گوشه اى از طور سينا قرار داد.
«درياى سوف» را به زبان عبرى؛ «يومسوف» مى گويند و به معناى درياى عميق است. و «ساعير» -كه به نام كوه «سرّاء» نيز شناخته مى شود-كوهى است كه حضرت عيسى عليه السّلام در آن جا مناجات مى كرد.
و «جبل فاران» ، همان كوهى است كه حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و اله و سلّم در آن جا به مناجات پروردگار مى پرداخت؛ و در نزديكى مكّه قرار دارد.
محمّد بن على راشدى مى گويد: من در هيچ مشكل يا اندوه سختى اين دعا را نخواندم مگر آن كه با سرعت به اجابت رسيد؛ هركس اين دعا را براى هر هدفى كه دارد و يا مقصودى كه به دنبال آن است بخواند و يا پيشاپيش خروجش به طرف دشمنى كه از او مى ترسد، يا قدرتمندى كه از او هراس دارد بخواند، به خواسته اش برسد و از كسى نهراسد. البتّه اگر نمى تواند بخواند، آن را بنويسد و همراه خود داشته باشد.
علاّمه شيخ محمّد باقر بيرجندى رحمه اللّه در كتاب «فاكهة الذاكرين» مى گويد: اين دعا از نظر اجابت و برآمدن حاجت، بى نظير است.
مرحوم سيّد محمّد خامنهٔ تبريزى در يكى از تأليفاتش مى گويد: خواندن دعاى سمات در ساعت پايانى روز جمعه براى برآورده شدن حاجت ها به خصوص براى دفع دشمن-مجرّب است و اين مطلب يقينى است، به خصوص اگر چهل روز جمعه ادامه يابد.
