8- دعاى غريق در زمان غيبت
سيّد بزرگوار رضى الدين علىّ بن طاووس رحمه اللّه در كتاب «مهج الدعوات» از عبد اللّه بن سنان نقل كرده كه امام صادق عليه السّلام فرمودند:
به زودى شبهه اى شما را فرامى گيرد، پس شما بدون راهنما و امامى هدايت كننده باقى خواهيد ماند و نجات پيدا نمى كند مگر كسى كه به وسيلهٔ «دعاى غريق» خدا را بخواند.
عبد اللّه بن سنان گفت: دعاى غريق چگونه است؟
حضرت فرمودند: مى خوانى:
يٰا اَللّٰهُ يٰا رَحْمٰانُ يٰا رَحيمُ، يٰا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبي عَلىٰ دينِك
اى خدا؛ اى مهربان؛ اى بخشنده؛ اى دگرگون كنندهٔ قلب ها؛ قلب مرا بر دين خود (و لزوم پيروى از آن) ثابت بدار.
پس گفتم: يٰا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَالْأَبْصٰارِ، ثَبِّتْ قَلْبي عَلىٰ دينِك
اى دگرگون كنندهٔ قلب ها و ديده ها؛ قلب مرا در پيروى از دين خودت استوار كن.
پس حضرت فرمودند:
همانا خداوند بلندمرتبه، «دگرگون كنندهٔ قلبها و ديده ها مى باشد» ، ولى تو آن طور كه من مى خوانم، بخوان، يعنى به اين صورت: يا مقلّب القلوب ثبّت قلبي على دينك.
سيّد رحمه اللّه مى فرمايد: شايد مراد از فرمايش حضرت در مورد «الأبصار» اين باشد كه دگرگونى قلب ها و ديده ها مربوط به قيامت است؛ به خاطر اين كه ترس و وحشت در
آن روز بسيار شديد مى باشد ولى ترس در زمان غيبت، از دگرگون شدن دل ها است نه ديده ها.
