12- دعا براى حفظ شدن از شرّ دجّال
از معاذ بن جبل روايت شده است كه گفت: روزى حضرت پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سلّم مرا به سوى عبد اللّه بن سلام فرستاد درحالى كه نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سلّم عدّه اى از اصحابش حضور داشتند، عبد اللّه بن سلام نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سلّم حاضر شد، حضرت پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سلّم فرمودند:
اى عبد اللّه؛ براى من خبر بده در مورد ده كلمه اى كه خداوند به حضرت ابراهيم عليه السّلام در روزى كه مى خواستند او را به آتش بيندازند آموخت، آنان را يافته اى كه در تورات نوشته شده باشد؟
عبد اللّه گفت: اى رسول خدا؛ پدر و مادرم فداى شما، آيا براى شما در مورد آن ده كلمه چيزى نازل شده است؟ همانا من ثواب قرائت آن ها را در تورات يافتم ولى كلمات آن را نيافتم و آن ده عدد دعا بود كه در تمامى آن ها اسم اعظم خداوند وجود داشت.
پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سلّم فرمودند: آيا خداوند آن ها را به حضرت موسى عليه السّلام آموخت؟
عبد اللّه گفت: خداوند آن ها را به كسى جز حضرت ابراهيم عليه السّلام نياموخت.
پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سلّم فرمودند: چه چيزى در مورد ثواب آن در تورات ديده اى؟
عبد اللّه گفت: اى رسول خدا؛ چه كسى توانايى دارد كه به آن ثواب ها برسد؟ من در تورات ديدم كه نوشته شده است:
هيچ بنده اى نيست كه خداوند بر او منّت گذارد و اين كلمات را در قلب او قرار دهد مگر اين كه نور را در چشمان او و يقين را در قلبش قرار دهد و سينه اش را براى ايمان بگشايد و نورى براى او قرار دهد كه از جايى كه نشسته به سوى عرش تلألؤ كند و خداوند روزى دو بار به او بر فرشتگان مباهات كند و حكمت را در زبانش قرار دهد و حفظ كتابش را به او عطا فرمايد؛ گرچه نسبت به اين امر حريص نباشد، و او را در
دين، فقيه و دانشمند قرار دهد و محبّت او را در قلب هاى بندگانش بيفكند و او را از عذاب قبر و فتنهٔ دجّال و ترس و هراس بزرگ روز قيامت ايمن گرداند.
و او را در گروه شهدا محشور فرمايد و خداوند او را احترام و تكريم كند و آنچه به كرامت و بزرگوارى خويش به رسولانش عطا كرده، به او نيز عطا كند و چنين شخصى روزى كه همهٔ مردم مى ترسند، نمى ترسد و روزى كه تمام مردم غمگين هستند غمگين نمى باشد، و نام او در نزد خداوند به عنوان صدّيق (تصديق كننده) نوشته شود و در روز قيامت محشور شود درحالى كه قلبش آرام و مطمئن باشد و تحت پوشش بزرگان همراه حضرت ابراهيم عليه السّلام در روز قيامت باشد.
به بركت اين دعا، بنده آنچه از خداوند بخواهد به او عطا فرمايد و اگر خداوند را سوگند دهد، خداوند به سوگند او عمل كند و در مجاورت پروردگار مهربان در جايگاه باشكوه (بهشت) استقرار پيدا كند و براى او ثواب هر شهيدى كه از ابتداى آفرينش دنيا به شهادت رسيده اند، نوشته شود.
پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سلّم فرمودند: اى ابن سلام؛ مراد از جايگاه باشكوه چيست؟
ابن سلام گفت: مراد بهشت عدن مى باشد و آن، محلّ عرش پروردگار باعظمت و در جوار خداوند مى باشد.
ابن سلام گفت: اى رسول خدا؛ آن (دعا) را به ما ياد بده و همان گونه كه خداوند به شما احسان نموده، شما نيز به ما احسان فرما.
پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سلّم فرمودند: براى خداوند به سجده بيفتيد.
معاذ بن جبل گفت: آنان همگى به سجده افتادند، و چون سر از سجده برداشتند، پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلّم فرمودند: بخوانيد:
يٰا اَللّٰهُ يٰا اَللّٰهُ يٰا اَللّٰهُ، أَنْتَ الْمَرْهُوبُ مِنْكَ جَميعُ [خَلْقِكَ]، يٰا نُورَ النُّورِ، أَنْتَ الَّذِي احْتَجَبْتَ دُونَ خَلْقِكَ فَلٰاتُدْرِكُ نُورَكَ نُورٌ، يٰا
خدايا، خدايا، خدايا، تو كسى هستى كه تمامى مخلوقاتت از تو هراسان و ترسان هستند، اى روشنى بخش نور، تو كسى هستى كه از خلق خود در حجاب و پنهان هستى و نور هم نمى تواند نورانيّت تو را درك كند،
اَللّٰهُ يٰا اَللّٰهُ يٰا اَللّٰهُ، أَنْتَ الرَّفيعُ الَّذِي ارْتَفَعْتَ فَوْقَ عَرْشِكَ مِنْ فَوْقِ سَمٰائِكَ، فَلٰايَصِفُ عَظَمَتَكَ أَحَدٌ مِنْ خَلْقِكَ، يٰا نُورَ النُّورِ قَدِ اسْتَنٰارَ بِنُورِكَ أَهْلُ سَمٰائِكَ، وَاسْتَضٰاءَ بِضَوْئِكَ أَهْلُ أَرْضِكَ. يٰا اَللّٰهُ يٰا اَللّٰهُ يٰا اَللّٰهُ، أَنْتَ الَّذي لٰاإِلٰهَ غَيْرُكَ، تَعٰالَيْتَ عَنْ أَنْ يَكُونَ لَكَ شَريكٌ، وَتَعَظَّمْتَ عَنْ أَنْ يَكُونَ لَكَ وَلَدٌ، وَتَكَرَّمْتَ عَنْ أَنْ يَكُونَ لَكَ شَبيهٌ، وَتَجَبَّرْتَ عَنْ أَنْ يَكُونَ لَكَ ضِدٌّ، فَأَنْتَ اللّٰهُ الْمَحْمُودُ بِكُلِّ لِسٰانٍ، وَأَنْتَ الْمَعْبُودُ في كُلِّ مَكٰانٍ، وَأَنْتَ الْمَذْكُورُ في كُلِّ أَوٰانٍ وَزَمٰانٍ، يٰا نُورَ النُّورِ، كُلُّ نُورٍ خٰامِدٌ لِنُورِكَ، يٰا مَليكَ كُلِّ مَليكٍ، يَفْنىٰ غَيْرُكَ يٰا دٰائِمُ، كُلُّ حَيٍّ يَمُوتُ غَيْرُكَ. يٰا اَللّٰهُ يٰا اَللّٰهُ يٰا اَللّٰهُ الرَّحْمٰانُ الرَّحيمُ، اِرْحَمْني رَحْمَةً تُطْفِئُ بِهٰا غَضَبَكَ، وَتَكُفُّ بِهٰا عَذٰابَكَ، وَتَرْزُقُني بِهٰا سَعٰادَةً مِنْ عِنْدِكَ، وَتَحُلُّني بِهٰا دٰارَكَ الَّتي تَسْكُنُهٰا خِيَرَتُكَ مِن
خدايا؛ خدايا؛ خدايا؛ تو بلندمرتبه اى هستى كه بر عرش خودت كه بالاتر از آسمان هايت مى باشد استيلا و برترى يافتى، پس عظمت و جلال تو را هيچ يك از مخلوقاتت نمى تواند وصف كند، اى روشنى بخش نور، همانا اهل آسمان ها از نور تو، نور گرفته اند و اهل زمين در پرتو روشنايى تو روشنى يافتند. خدايا؛ خدايا؛ خدايا؛ تو كسى هستى كه غير تو خدايى نيست، تو بالاتر از آن هستى كه برايت شريكى باشد و بزرگ تر از آن هستى كه برايت فرزندى باشد و بزرگوارتر از آن هستى كه برايت همانند و شبيهى باشد و برتر از آن هستى كه برايت ضدّ و مخالفى باشد، پس تو خدايى هستى كه به تمامى زبان ها ستايش شده اى و كسى كه در تمامى مكان ها عبادت و پرستش شده اى و كسى هستى كه در تمامى ساعات و لحظات ياد شده اى، اى روشنى بخش نور؛ تمامى نورها با وجود نور تو خاموش هستند، اى صاحب ملك هر مالكى؛ غير تو همه چيز فانى و نابود مى شود، اى كسى كه ابدى هستى و تمامى زنده ها-غير از تو-مى ميرند. خدايا؛ خدايا؛ خدايا؛ اى بخشندهٔ مهربان؛ آن گونه مرا مورد مهر و رحمت خويش قرار بده كه آتش خشم و غضب تو را خاموش كند و عذابت را از من بازبدارد و از جانب تو سعادت و خوشبختى را رزق و روزى من فرمايد و به وسيلهٔ آن در جايگاهى كه بندگان نيكوكارت در آنجا ساكن هستند،
خَلْقِكَ، يٰا أَرْحَمَ الرّٰاحِمينَ. يٰا مَنْ أَظْهَرَ الْجَميلَ، وَسَتَرَ الْقَبيحَ، يٰا مَنْ لَمْ يُؤٰاخِذْ بِالْجَريرَةِ، وَلَمْ يَهْتِكِ السِّتْرَ، يٰا عَظيمَ الْعَفْوِ، يٰا حَسَنَ التَّجٰاوُزِ، يٰا وٰاسِعَ الْمَغْفِرَةِ، يٰا بٰاسِطَ الْيَدَيْنِ بِالرَّحْمَةِ، يٰا صٰاحِبَ كُلِّ نَجْوىٰ، وَيٰا مُنْتَهىٰ كُلِّ شَكْوىٰ، يٰا كَريمَ الصَّفْحِ، يٰا عَظيمَ الْمَنِّ، يٰا مُبْتَدِئاً بِالنِّعَمِ قَبْلَ اسْتِحْقٰاقِهٰا، يٰا رَبّٰاهُ يٰا رَبّٰاهُ، وَيٰا سَيِّدٰاهُ وَيٰا أَمَلٰاهُ، وَيٰا غٰايَةَ رَغْبَتٰاهُ، أَسْأَلُكَ يٰا اَللّٰهُ يٰا اَللّٰهُ يٰا اَللّٰهُ أَنْ لٰاتُشَوِّهَ خَلْقي فِي النّٰار
ساكن شوم، اى مهربان ترين مهربانان؛ اى كسى كه زيبايى را آشكار مى كنى و زشتى را مى پوشانى، اى كسى كه بنده ات را به گناهش مؤاخذه نمى كنى و پرده درى نمى كنى، اى داراى عفو عظيم؛ اى كسى كه گذشت نيكو دارى، اى كسى كه مغفرت و بخشش او فراگير است، اى كسى كه دست رحمت او براى همه باز است، اى صاحب تمامى رازها و اى پايان تمامى شكايت ها (دادرسى تمامى شكايت ها به او ختم مى شود) ، اى صاحب الطاف بزرگ، اى بزرگ ترين بخشنده، اى كسى كه به بندگان قبل از استحقاق آنان نعمت بخشيدى، پروردگارا؛ پروردگارا؛ اى آقا و سرور؛ اى كعبهٔ آمال و آرزوها و اى نهايت اشتياق. خدايا؛ خدايا؛ خدايا؛ از تو مى خواهم كه هيأت مرا در آتش جهنّم زشت و بد تركيب نكنى.
ابن سلام گفت: اى رسول خدا؛ ثواب كسى كه اين كلمات را بخواند، چيست؟ حضرت فرمودند:
هيهات هيهات، امكان ندارد كه آن را به قلم آورد، اگر فرشتگان هفت آسمان و زمين جمع شوند و بخواهند آن را تا روز قيامت توصيف كنند، هرگز نمى توانند يك جزء از هزار جزء ثواب آن را بيان كنند.
سپس حضرت پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سلّم براى اين كلمات ثواب ها و فضايل بسيارى ذكر فرمودند، كه در اينجا مجال ذكر آن ها نيست و به همين مقدار به خاطر اين كه مطلب طولانى نشود، اكتفا مى كنيم.
