15- نماز روز بيست و هفتم ماه رجب

ابو العبّاس احمد بن علىّ بن نوح رحمه اللّه مى گويد: ابو احمد محسن بن عبد الحكم سجرى به من فرمود و من از اصل كتابش نوشتم كه در كتاب ابى نصر جعفر بن محمّد بن حسن بن هيثم نوشته شده كه اين نماز از ابو القاسم حسين بن روح قدس سرّه نقل شده است:

نماز روز بيست و هفتم ماه رجب، دوازده ركعت است و در هر ركعت سورهٔ «حمد» را با هر سوره اى كه توانست مى خواند و بعد از هر دو ركعت سلام مى دهد و اين دعا را مى خواند:

الحمد للّه الّذي لم يتّخذ ولدا، و لم يكن له شريك في الملك، و لم يكن له وليّ من الذّلّ و كبّره تكبيرا، يا عدّتي في مدّتي، و يا صاحبي في شدّتي، و يا وليّي في نعمتي، يا غياثي في ستايش خدايى را كه فرزندى نگرفته و شريكى در ملك و سلطنت ندارد، و برايش سرپرست و ياورى از جهت خوارى و ذلّت نمى باشد، و او را به عظمت و بزرگى ياد كن. اى سازوبرگ من در مدّت زندگى، و اى همدم من در سختى و گرفتاريم، و اى سرپرست من در نعمتم، اى فريادرس من در هر

رَغْبَتي، يٰا مُجيبي في حٰاجَتي، يٰا حٰافِظي في غَيْبَتي، يٰا كٰالِئي في وَحْدَتي، يٰا اُنْسي في وَحْشَتي. أَنْتَ السّٰاتِرُ عَوْرَتي، فَلَكَ الْحَمْدُ، وَأَنْتَ الْمُقيلُ عَثْرَتي، فَلَكَ الْحَمْدُ وَأَنْتَ الْمُنَفِّسُ صَرْعَتي، فَلَكَ الْحَمْدُ، صَلِّ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَاسْتُرْ عَوْرَتي، وَآمِنْ رَوْعَتي، وَأَقِلْني عَثْرَتي، وَاصْفَحْ عَنْ جُرْمي، وَتَجٰاوَزْ عَنْ سَيِّئٰاتي في أَصْحٰابِ الْجَنَّةِ وَعْدَ الصِّدْقِ الَّذي كٰانُوا يُوعَدُون

نيازم، اى اجابت گر من در درخواست من، اى حافظ من در غياب من، اى نگهدار من در تنهايى من، اى مونس من در وحشت من. تنها تو پوشانندهٔ زشتى هاى من هستى؛ پس ستايش تو راست و تو از لغزش هايم درمى گذرى؛ پس حمد، تنها سزاوار توست، و تنها تو برطرف كنندهٔ زمين افتادنم هستى. پس حمد تنها سزاوار توست، بر محمّد و آل محمّد درود بفرست و عيوب مرا بپوشان، و مرا از ترس ايمنى بخش، و از لغزشم درگذر، و از جرمم چشم پوشى كن، و از گناهانم درگذر و در ميان اهل بهشت كه وعدهٔ صدق به آنان دادند (مرا داخل گردان) .

وقتى از نماز فارغ شدى و دعا را تمام كردى، هركدام از سوره هاى «حمد» ، قُلْ هُوَ اَللّهُ أَحَدٌ ، قُلْ يا أَيُّهَا اَلْكافِرُونَ ، قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ اَلنّاسِ ، قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ اَلْفَلَقِ ، إِنّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ اَلْقَدْرِ و «آية الكرسى» را هفت مرتبه مى خوانى، سپس هفت مرتبه مى گويى:

لٰا إِلٰهَ إِلَّا اللّٰهُ‌، وَاللّٰهُ أَكْبَرُ، وَسُبْحٰانَ اللّٰهِ‌، وَلٰا حَوْلَ وَلٰا قُوَّةَ إِلّاٰ بِاللّٰه

معبودى جز خدا نيست و خدا بزرگ تر و منزّه است و جنبشى و نيرويى نيست مگر به سبب خدا.

و هفت بار نيز مى گويى: اللّه اللّه ربّي، لا اشرك به شيئا.

خدا، خدا پروردگار من است، به او چيزى را شريك نسازم.

و بعد در مورد هرچه دوست دارى دعا مى كنى.