17- دعاى روز عيد غدير
كسى كه آن را بخواند مانند كسى است كه زير پرچم
حضرت قائم عجّل اللّٰه تعالى فرجه و در خيمهٔ آن حضرت باشد
علاّمهٔ مجلسى رحمه اللّه مى فرمايد: با سند متّصل روايت مى كنم آن چه را كه ذكر كرده و روايت فرموده آن را محمّد بن على طرازى در كتابش؛ از محمّد بن سنان، از داوود بن كثير رقّى، از عمارة بن جوين ابو هارون عبدى، هم چنين با سندهاى مان به شيخ مفيد محمّد بن محمّد بن نعمان رحمه اللّه، روايت مى كنيم آنچه را كه روايت مى كند آن را از عمارة بن جوين ابو هارون عبدى؛ كه گفت:
در روز هيجدهم ذى الحجّه خدمت امام صادق عليه السّلام شرفياب شدم درحالى كه آن حضرت روزه دار بود؛ به من فرمودند:
همانا اين روز، روزى است كه خدا حرمتش را بين مؤمنان زياد كرده است؛ چون خداوند در اين روز دين آن ها را كامل كرده و نعمتش را بر آنان تمام نموده است، و عهد و پيمانى كه از ايشان در عالم ذر گرفته، براى آنان تجديد كرده است؛ زيرا آن موقف را از ياد آن ها برده بود و خداوند آنان را توفيق داده كه آن عهد و پيمان را از او قبول كنند، و خداوند آنان را از كسانى كه اين امر را انكار مى كردند، قرار نداد.
من به آن حضرت عرض كردم: جانم فداى شما باد؛ ثواب روزه گرفتن در اين روز چيست؟ حضرت فرمودند:
همانا اين روز، روز عيد، شادى، سرور و روزه گرفتن به خاطر سپاسگزارى از خداوند مى باشد. روزه گرفتن در اين روز معادل شصت ماه روزه گرفتن در ماه هاى حرام مى باشد.
در اين روز هر موقع كه خواست، (گرچه بهترين وقت آن نزديك ظهر مى باشد؛
و آن ساعتى است كه حضرت على عليه السّلام در غدير خم براى جانشينى پيامبر معيّن شد و مردم در آن وقت به منزل نزديك شده بودند) دو ركعت نماز بخواند، سپس سجده كند و صد مرتبه خدا را شكر كند (و شكرا للّه بگويد) و بعد از سجده اين دعا را بخواند:
أَللّٰهُمَّ إِنّي أَسْئَلُكَ بِأَنَّ لَكَ الْحَمْدَ، وَحْدَكَ لٰاشَريكَ لَكَ، وَأَنَّكَ وٰاحِدٌ أَحَدٌ صَمَدٌ، لَمْ تَلِدْ وَلَمْ تُولَدْ، وَلَمْ يَكُنْ لَكَ كُفُواً أَحَدٌ، وَأَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُكَ وَرَسُولُكَ صَلَوٰاتُكَ عَلَيْهِ وَآلِهِ. يٰا مَنْ هُوَ كُلَّ يَوْمٍ في شَأْنٍ، كَمٰا كٰانَ مِنْ شَأْنِكَ أَنْ تَفَضَّلْتَ عَلَيَّ، بِأَنْ جَعَلْتَني مِنْ أَهْلِ إِجٰابَتِكَ، وَأَهْلِ دينِكَ وَأَهْلِ دَعْوَتِكَ، وَوَفَّقْتَني لِذٰلِكَ في مُبْتَدَءِ خَلْقي، تَفَضُّلاً مِنْكَ وَكَرَماً وَجُوداً. ثُمَّ أَرْدَفْتَ الْفَضْلَ فَضْلاً، وَالْجُودَ جُوداً، وَالْكَرَمَ كَرَماً، رَأْفَةً مِنْكَ وَرَحْمَةً إِلىٰ أَنْ جَدَّدْتَ ذٰلِكَ الْعَهْدَ لي تَجْديداً بَعْدَ تَجْديدِكَ خَلْقي، وَكُنْتُ نَسْياً مَنْسِيّاً نٰاسِياً سٰاهِياً غٰافِلاً، فَأَتْمَمْتَ نِعْمَتَكَ بِأَنْ ذَكَّرْتَني ذٰلِكَ، وَمَنَنْتَ بِهِ عَلَيَّ، وَهَدَيْتَني لَهُ. فَلْيَكُنْ مِنْ شَأْنِك
بارخدايا؛ من از تو درخواست مى كنم (با گواهى اين) كه حمد و ستايش مخصوص تو مى باشد كه تنها و بى شريك مى باشى، و همانا تو يگانه، تنها و بى نياز هستى؛ نه فرزند كسى هستى و نه كسى فرزند توست، و نه هيچ كس همتاى توست و همانا حضرت محمّد بنده و فرستادهٔ توست؛ كه سلام و درود تو بر او و آل او باد؛ اى كسى كه هر روز براى او شأنى و امرى است، همچنان كه از شأن توست كه بر من تفضّل فرموده و مرا از پاسخ دهندگان به تو، و اهل دين و دعوت خويش قرار دادى؛ و مرا در آفرينش اوّلى ام (عالم ذر) بر اين كار از روى فضل و جود و كرم موفّق كردى. سپس فضلى در پى فضل ديگر، و جود و بخششى در پى جود و بخشش ديگر، و كرامتى در پى كرامت ديگر از رأفت و رحمت خود تفضّل فرمودى تا آن كه اين عهد را بر من تازه كردى، و بعد از آن كه مرا آفرينش جديدى فرمودى؛ و با آن كه من به كلّى فراموش شده و در سهو و نسيان و غفلت بودم، پس نعمتت را بر من كامل كردى به اين كه مرا يادآور آن عهد و پيمان كردى؛ و با آن بر من منّت گذاشتى، و به سوى آن هدايت فرمودى. پس بايد از شأن تو اين باشد
يٰا إِلٰهي وَسَيِّدي وَمَوْلٰايَ، أَنْ تُتِمَّ لي ذٰلِكَ، وَلٰاتَسْلُبْنيهِ، حَتّٰى تَتَوَفّٰاني عَلىٰ ذٰلِكَ وَأَنْتَ عَنّي رٰاضٍ، فَإِنَّكَ أَحَقُّ الْمُنْعِمينَ أَنْ تُتِمَّ نِعْمَتَكَ عَلَيَّ. أَللّٰهُمَّ سَمِعْنٰا وَأَطَعْنٰا، وَأَجَبْنٰا دٰاعِيَكَ بِمَنِّكَ، فَلَكَ الْحَمْدُ غُفْرٰانَكَ رَبَّنٰا وَإِلَيْكَ الْمَصيرُ، آمَنّٰا بِاللّٰهِ، وَحْدَهُ لٰاشَريكَ لَهُ، وَبِرَسُولِهِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ، وَصَدَّقْنٰا وَأَجَبْنٰا دٰاعِيَ اللّٰهِ، وَاتَّبَعْنَا الرَّسُولَ في مُوٰالٰاةِ مَوْلٰانٰا وَمَوْلَى الْمُؤْمِنينَ أَميرِالْمُؤْمِنينَ عَلِيِّ بْنِ أَبي طٰالِبٍ، عَبْدِ اللّٰهِ وَأَخي رَسُولِهِ، وَالصِّدّيقِ الْأَكْبَرِ، وَالْحُجَّةِ عَلىٰ بَرِيَّتِهِ، اَلْمُؤَيِّدِ بِهِ نَبِيَّهُ وَدينَهُ الْحَقَّ الْمُبينَ، عَلَماً لِدينِ اللّٰهِ، وَخٰازِناً لِعِلْمِهِ، وَعَيْبَةَ غَيْبِ اللّٰهِ، وَمَوْضِعَ سِرِّ اللّٰهِ، وَأَمينَ اللّٰهِ عَلىٰ خَلْقِهِ، وَشٰاهِدَهُ في بَرِيَّتِهِ. أَللّٰهُمَّ رَبَّنٰا إِنَّنٰا سَمِعْنٰا مُنٰادِياً يُنٰادي لِلْإيمٰانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ، فَآمَنّٰا رَبَّنٰا، فَاغْفِرْلَنٰا ذُنُوبَنٰا، وَكَفِّرْ عَنّٰا سَيِّئٰاتِنٰا، وَتَوَفَّنٰا مَع
اى خداى من؛ و سرور من؛ و مولاى من؛ كه آن نعمت راى بر من كامل گردانى و از من زايل نگردانى تا آن كه مرا با آن عقيده و پيمان بميرانى، و تو از من خشنود باشى؛ همانا تو سزاوارترين نعمت بخشان هستى كه نعمتت راى بر من كامل گردانى. خدايا؛ (عهد تو را) شنيديم و اطاعت كرديم؛ و همچنين دعوت كننده ات راى كه بر ما فرستادى به لطف و كرم تو اجابت كرديم، پس حمد و سپاس بر تو باد، آمرزش تو راى خواهانم اى پروردگار ما؛ و بازگشت همه به سوى توست؛ ما به خداى يكتا و بى شريك و به فرستادهٔ او حضرت محمّد-كه سلام و درود خدا بر او و آل او باد-ايمان آورديم؛ و دعوت كنندهٔ خدايى راى تصديق و اجابت كرديم و اوامر فرستادهٔ او راى در مورد دوستى و اطاعت از مولاى مان و مولاى مؤمنان، امير مؤمنان حضرت على بن ابى طالب عليه السّلام پيروى كرديم؛ او كه بندهٔ خدا، و برادر فرستادهٔ او، و راست گويى بزرگ، و حجّت خدا بر خلق اوست؛ او تأييدكنندهٔ پيامبر خدا و دين اوست كه حقّانيّت آن آشكار و واضح است، او علم و نشانهٔ دين خدا و گنجينهٔ دانش خدا، و صندوق رازهاى خدا، و محلّ سرّ خدا و امين خدا بر آفريدگان او، و گواه او بر بندگانش مى باشد. بارخدايا؛ «اى پروردگار ما؛ همانا ما صداى ندادهنده اى كه ندا سر داد كه به پروردگارتان ايمان آوريد راى شنيديم و به پروردگارمان ايمان آورديم؛ پس گناهان ما راى ببخش و بدى هاى ما راى بپوشان و ما را
الْأَبْرٰارِ * رَبَّنٰا وَآتِنٰا مٰا وَعَدْتَنٰا عَلىٰ رُسُلِكَ وَلٰاتُخْزِنٰا يَوْمَ الْقِيٰامَةِ إِنَّكَ لٰاتُخْلِفُ الْميعٰادَ) 1 . فَآمَنّٰا رَبَّنٰا بِمَنِّكَ وَلُطْفِكَ، أَجَبْنٰا دٰاعِيَكَ، وَاتَّبَعْنَا الرَّسُولَ وَصدَّقْنٰاهُ وَصدَّقْنٰا مَوْلَى الْمُؤْمِنينَ، وَكَفَرْنٰا بِالْجِبْتِ وَالطّٰاغُوتِ، فَوَلِّنٰا مٰا تَوَلَّيْنٰا، وَاحْشُرْنٰا مَعَ أَئِمَّتِنٰا، فَإِنّٰا بِهِمْ مُؤْمِنُونَ مُوقِنُونَ، وَلَهُمْ مُسْلِمُونَ. آمَنّٰا بِسِرِّهِمْ وَعَلٰانِيَتِهِمْ، وَشٰاهِدِهِمْ وَغٰائِبِهِمْ، وَحَيِّهِمْ وَمَيِّتِهِمْ، وَرضينٰا بِهِمْ أَئِمَّةً، وَقٰادَةً وَسٰادَةً، وَحَسْبُنٰا بِهِمْ بَيْنَنٰا وَبَيْنَ اللّٰهِ دُونَ خَلْقِهِ، لٰانَبْتَغي بِهِمْ بَدَلاً، وَلٰانَتَّخِذُ مِنْ دُونِهِمْ وليجَةً. وَبَرِئْنٰا إِلَى اللّٰهِ مِنْ كُلِّ مَنْ نَصَبَ لَهُمْ حَرْباً، مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ، مِنَ الْأَوَّلينَ وَالْآخِرينَ، وَكَفَرْنٰا بِالْجِبْتِ وَالطّٰاغُوتِ، وَالْأَوْثٰانِ الْأَرْبَعَةِ، وَأَشْيٰاعِهِمْ وَأَتْبٰاعِهِمْ، وَكُلِّ مَنْ وٰالٰاهُمْ مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ، مِنْ أَوَّلِ الدَّهْرِ إِلىٰ آخِرِهِ. أَللّٰهُمَّ إِنّٰا نُشْهِدُكَ أَنّٰا نَدينُ بِمٰا دٰانَ بِه
همراه با نيكان عالم بميران. پروردگار ما؛ بر ما آنچه را كه بر رسولانت وعده داده اى عطا فرما، و ما را در روز قيامت خوار و ذليل نفرما؛ كه همانا تو از وعده هاى خود تخلّف نمى كنى» . پس اى پروردگار ما؛ ما به لطف و كرم تو ايمان آورديم، و دعوت كنندهٔ به سوى تو را اجابت كرديم، و از فرستاده ات تبعيّت كرديم و او و مولاى مؤمنان را تصديق كرديم، و به جبت و طاغوت كفر ورزيديم. پس تو ولىّ و سرپرست ما كن آن را كه ما به ولايت برگزيديم؛ و ما را با پيشوايان مان محشور فرما. زيرا ما به آنان ايمان آورده ايم و به امامت آنان يقين داريم، و تسليم آنان هستيم. ما به نهان و آشكار آن ها، شاهد و غايب آن ها، و زنده و مردهٔ آن ها ايمان آورده ايم؛ و به پيشوايى و رهبرى و سرورى آنان راضى و خشنود هستيم؛ و براى وساطت بين ما و خداى ما، آنان كفايت مى كنند؛ و نيازى به غير ايشان از آفريدگانش نيست؛ و به جاى آن ها جايگزين نمى جوييم؛ و غير آنان را تكيه گاه خود نمى گيريم. و به درگاه خدا از هركسى كه با آنان به مبارزه و جنگ مى پردازند، بيزارى مى جوييم؛ چه آن افراد از جنّ باشند؛ يا از انسان ها، از پيشينيان باشند يا از افراد آخر الزمان؛ و به جبت و طاغوت كفر مى ورزيم؛ و همچنين به بت هاى چهارگانه و دنباله روها و پيروانشان؛ و هركسى كه آنان را دوست دارند؛ چه از جنّيان باشند و چه از انسان ها؛ از اوّل خلقت تا آخر آن، كفر مى ورزيم. بارخدايا؛ ما تو را گواه مى گيريم كه ما به دينى كه
مُحَمَّدٌ وَآلُ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِ وَعَلَيْهِمْ، وَقَوْلُنٰا مٰا قٰالُوا، وَدينُنٰا مٰا دٰانُوا بِهِ، مٰا قٰالُوا بِهِ قُلْنٰا، وَمٰا دٰانُوا بِهِ دِنّٰا، وَمٰا أَنْكَرُوا أَنْكَرْنٰا، وَمَنْ وٰالَوْا وٰالَيْنٰا، وَمَنْ عاٰدَوْا عٰادَيْنٰا، وَمَنْ لَعَنُوا لَعَنّٰا وَمَنْ تَبَرَّءُوا مِنْهُ تَبَرَّأْنٰا مِنْهُ، وَمَنْ تَرَحَّمُوا عَلَيْهِ تَرَحَّمْنٰا عَلَيْهِ، آمَنّٰا وَسَلَّمْنٰا وَرضينٰا، وَاتَّبَعْنٰا مَوٰالينٰا صَلَوٰاتُ اللّٰهِ عَلَيْهِمْ. أَللّٰهُمَّ فَتَمِّمْ لَنٰا ذٰلِكَ وَلٰاتَسْلُبْنٰاهُ، وَاجْعَلْهُ مُسْتَقِرّاً ثٰابِتاً عِنْدَنٰا، وَلٰاتَجْعَلْهُ مُسْتَعٰاراً، وَأَحْيِنٰا مٰا أَحْيَيْتَنٰا عَلَيْهِ، وَأَمِتْنٰا إِذٰا أَمَتَّنٰا عَلَيْهِ، آلُ مُحَمَّدٍ أَئِمَّتُنٰا، فَبِهِمْ نَأْتَمُّ، وَ إِيّٰاهُمْ نُوٰالي، وَعَدُوَّهُمْ عَدُوَّ اللّٰهِ نُعٰادي، فَاجْعَلْنٰا مَعَهُمْ فِي الدُّنْيٰا وَالْآخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبينَ، فَإِنّٰا بِذٰلِكَ رٰاضُونَ، يٰا أَرْحَمَ الرّٰاحِمين
حضرت محمّد و آل محمّد-كه درود خدا بر او و بر آنان باد-به آن متديّن هستند، گرويديم؛ و گفتار ما، گفتار آنان؛ و دين ما دين آنان مى باشد؛ آنچه آنان گفتند، ما مى گوييم؛ و به آنچه آنان عقيده دارند، ما هم معتقديم؛ و آنچه را كه آنان منكر شدند، ما هم منكر آن هستيم؛ و هركسى را آنان دوست داشتند، ما هم دوست داريم؛ و با هركسى آنان دشمنى كردند، ما هم با آنان دشمنى مى كنيم؛ و هركسى را لعن و نفرين كردند، ما هم لعن و نفرين مى كنيم؛ و از هركسى بيزارى جستند، ما هم بيزارى مى جوييم؛ و هركسى را مورد رحمت قرار دادند، ما هم مورد رحمت قرار مى دهيم؛ به امامان خودمان ايمان آورديم، و در برابر آن ها تسليم هستيم؛ و راضى و خشنود مى باشيم؛ و از ايشان پيروى مى كنيم؛ كه سلام خدا بر آنان باد. بارخدايا؛ اين ايمان و عقيدهٔ ما را كامل گردان، و آن را از ما مگير، و آن را براى ما مستقرّ و ثابت گردان، و آن را به صورت عاريه براى مان قرار مده؛ و ما را بر اين عقيده زنده بدار، و بر آن بميران هر گاه ما را بميرانى. آل محمّد عليهم السّلام پيشوايان ما هستند؛ پس به آنان اقتدا مى كنيم و فقط آنان را به سرپرستى مى پذيريم، و دشمنان شان را-كه دشمنان خداوند هستند-دشمن مى داريم. پس ما را در دنيا و آخرت با آنان و از مقرّبان و نزديكان درگاه خودت قرار بده؛ زيرا ما به اين كار راضى و خشنود هستيم؛ اى مهربان ترين مهربانان.
سپس سجده نموده و صد مرتبه «الحمد للّه» بگويد، و در حالت سجده صد مرتبه خدا را شكر نموده بگويد: «شكرا للّه» .
همانا هركسى اين عمل را انجام دهد مانند كسى است كه در آن روز (غدير) حاضر بوده و با حضرت پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سلّم بر آن امر بيعت كرده است. مقام آن
شخص، مقام صادقان-كسانى كه با دوست داشتن دوست خدا و رسولش در آن روز، خدا و رسولش را تصديق كردند-مى باشند.
و مانند كسى است كه با رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلّم، حضرت على عليه السّلام، امام حسن و امام حسين عليهما السّلام حاضر بوده و ايشان را درك نموده است.
و مانند كسى است كه زير پرچم امام زمان ارواحنا فداه و در خيمهٔ آن حضرت، يعنى نجباء و نقباء مى باشد.
