3- دعاى ايّام ماه رجب
كه از ناحيهٔ مقدّسهٔ امام زمان ارواحنا فداه صادر شده است
ابن عيّاش مى گويد: از امورى كه از ناحيهٔ مقدّسهٔ امام عصر ارواحنا فداه به دست شيخ ابو جعفر محمّد بن عثمان بن سعيد رسيده، دعايى است كه در هر روز از ماه رجب خوانده مى شود:
أَللّٰهُمَّ إِنّي أَسْأَلُكَ بِمَعٰاني جَميعِ مٰا يَدْعُوكَ بِهِ وُلٰاةُ أَمْرِكَ، اَلْمَأْمُونُونَ عَلىٰ سِرِّكَ، اَلْمُسْتَبْشِرُونَ بِأَمْرِكَ، اَلْوٰاصِفُونَ لِقُدْرَتِكَ، اَلْمُعْلِنُونَ لِعَظَمَتِكَ، أَسْأَلُكَ بِمٰا نَطَقَ فيهِمْ مِنْ مَشِيَّتِكَ، فَجَعَلْتَهُمْ مَعٰادِنَ لِكَلِمٰاتِكَ، وَأَرْكٰاناً لِتَوْحِيدِكَ وَآيٰاتِكَ وَمَقٰامٰاتِكَ الَّتي لٰاتَعْطيلَ لَهٰا في كُلِّ مَكٰانٍ يَعْرِفُكَ بِهٰا مَنْ عَرَفَكَ، لٰافَرْق
پروردگارا؛ از تو درخواست مى كنم به معانى تمام آنچه را كه اولياء امورت، تو را به آن مى خوانند؛ آنان كه بر سرّ تو امين و به امر تو خشنود و مفتخرند، آن ها كه قدرت تو را توصيف و عظمت تو را نشان مى دهند؛ درخواست مى كنم به آنچه مشيّت تو دربارهٔ آن ها ناطق است، پس آن ها را معدن كلماتت، و اركان توحيد خود ساختى و نشانه ها و مقامات خويشتن قرارشان دادى؛ نشانه ها و مقاماتى كه تعطيلى براى آن ها در هيچ مكانى نيست، هركه تو را شناخت به آن آيات و نشانه ها شناخته است؛
بَيْنَكَ وَبَيْنَهٰا إِلّاٰ أَنَّهُمْ عِبٰادُكَ وَخَلْقُكَ، فَتْقُهٰا وَرَتْقُهٰا بِيَدِكَ، بَدْؤُهٰا مِنْكَ وَعَوْدُهٰا إِلَيْكَ، أَعْضٰادٌ وَأَشْهٰادٌ وَمُنٰاةٌ وَأَذْوٰادٌ وَحَفَظَةٌ وَرُوّٰادٌ، فَبِهِمْ مَلَأْتَ سَمٰاءَكَ وَأَرْضَكَ حَتّٰى ظَهَرَ أَنْ لٰاإِلٰهَ إِلّاٰ أَنْتَ. فَبِذٰلِكَ أَسْأَلُكَ وَبِمَوٰاقِعِ الْعِزِّ مِنْ رَحْمَتِكَ، وَبِمَقٰامٰاتِكَ وَعَلٰامٰاتِكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ، وَأَنْ تَزيدَني إيمٰاناً وَتَثْبيتاً، يٰا بٰاطِناً في ظُهُورِهِ وَظٰاهِراً في بُطُونِهِ وَمَكْنُونِهِ، يٰا مُفَرِّقاً بَيْنَ النُّورِ وَالدَّيْجُورِ، يٰا مَوْصُوفاً بِغَيْرِ كُنْهٍ، وَمَعْرُوفاً بِغَيْرِ شِبْهٍ، حٰادَّ كُلِّ مَحْدُودٍ، وَشٰاهِدَ كُلِّ مَشْهُودٍ، وَمُوجِدَ كُلِّ مَوْجُودٍ، وَمُحْصِيَ كُلِّ مَعْدُودٍ، وَفٰاقِدَ كُلِّ مَفْقُودٍ، لَيْسَ دُونَكَ مِنْ مَعْبُودٍ أَهْلَ الْكِبْرِيٰاءِ وَالْجُودِ. يٰا مَنْ لٰايُكَيَّفُ بِكَيْفٍ، وَلٰايُؤَيَّنُ بِأَيْنٍ، يٰا مُحْتَجِباً عَنْ كُلِّ عَيْنٍ، يٰا دَيْمُومُ يٰا قَيُّومُ، وَعٰالِمَ كُلِّ مَعْلُومٍ، صَلِّ عَلىٰ عِبٰادِكَ الْمُنْتَجَبينَ، وَبَشَرِكَ الْمُحْتَجِبين
ميان تو و آنان تفاوتى نيست جز آن كه آن ها بندگان تو و آفريدهٔ تو هستند. بازوبسته شدن امور آن ها در دست تو است، ابتدا و انتهاى آن ها از تو و برگشت ايشان به سوى توست. (آنان) پشتيبان و ياور تو و گواهان (بر خلق) و حاميان و مدافعان و نگهبانان و پيشوايان تو هستند. پس از وجود ايشان آسمان و زمينت را پر كردى تا آشكار شود كه: معبودى جز تو نيست. پس به واسطهٔ آن و به جايگاه والاى عزّت از مهربانى تو، و به واسطهٔ مقامات و نشانه هايت از تو درخواست مى كنم كه بر محمّد و آل او درود فرستى، و ايمان و استوارى مرا فزونى بخشى؛ اى نهانى كه در عين پنهان بودن آشكارى، و اى آشكارى كه در عين آشكار بودن پنهانى؛ اى جداكنندهٔ ميان نور و تاريكى؛ اى آن كه وصف شده اى ولى نه با كنه ذاتت؛ و اى آن كه شناخته شده اى امّا نه به وسيلهٔ تشبيه و همانند؛ اى تعيين كنندهٔ حدّ و اندازهٔ هر محدود؛ و اى گواه هر مشهود؛ و اى ايجادكنندهٔ هر موجود؛ و اى شمارشگر هر شمرده شده؛ و اى نابودكنندهٔ هر نابود شده؛ جز تو معبودى نيست؛ و تو اهل كبريا و بزرگوارى و بخشش هستى. اى خدايى كه به چگونگى و كيفيّت توصيف نگردد، و از جا و مكان او پرسش نشود؛ اى آن كه از چشم ها پنهانى؛ اى وجود دايم، اى پاينده، اى داناى هر معلوم، درود فرست بر بندگان برگزيده ات؛ و انسان هاى پرده دارت؛
وَمَلٰائِكَتِكَ الْمُقَرَّبينَ، وَالْبُهْمِ الصّٰافّينَ الْحٰافّينَ. وَبٰارِكْ لَنٰا في شَهْرِنٰا هٰذَا الْمُرَجَّبِ الْمُكَرَّمِ، وَمٰا بَعْدَهُ مِنَ الْأَشْهُرِ الْحُرُمِ، وَأَسْبِغْ عَلَيْنٰا فيهِ النِّعَمَ، وَأَجْزِلْ لَنٰا فيهِ الْقِسَمَ، وَأَبْرِرْ لَنٰا فيهِ الْقَسَمَ، بِاسْمِكَ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ الْأَجَلِّ الْأَكْرَمِ الَّذي وَضَعْتَهُ عَلَى النَّهٰارِ فَأَضٰاءَ، وَعَلَى اللَّيْلِ فَأَظْلَمَ، وَاغْفِرْ لَنٰا مٰا تَعْلَمُ مِنّٰا وَمٰا لٰانَعْلَمُ، وَاعْصِمْنٰا مِنَ الذُّنُوبِ خَيْرَ الْعِصَمِ، وَاكْفِنٰا كَوٰافِيَ قَدَرِكَ، وَامْنُنْ عَلَيْنٰا بِحُسْنِ نَظَرِكَ، وَلٰاتَكِلْنٰا إِلىٰ غَيْرِكَ، وَلٰاتَمْنَعْنٰا مِنْ خَيْرِكَ، وَبٰارِكْ لَنٰا فيمٰا كَتَبْتَهُ لَنٰا مِنْ أَعْمٰارِنٰا، وَأَصْلِحْ لَنٰا خبيئَةَ أَسْرٰارِنٰا، وَأَعْطِنٰا مِنْكَ الْأَمٰانَ، وَاسْتَعْمِلْنٰا بِحُسْنِ الْإيمٰانِ، وَبَلِّغْنٰا شَهْرَ الصِّيٰامِ، وَمٰا بَعْدَهُ مِنَ الْأَيّٰامِ وَالْأَعْوٰامِ، يٰا ذَا الْجَلٰالِ وَالْإِكْرٰام
و بر فرشتگان مقرّبت؛ و آن خاموشان به صف ايستاده و احاطه كنندگان. و اين ماه گرامى رجب و نيز ماه هاى حرام بعد از آن را بر ما مبارك گردان؛ و در آن، نعمت هايت را بر ما فروريز؛ و بهره هاى ما را در اين ماه بسيار گردان، و سوگند ما را در آن صادق قرار بده، به خاطر بزرگ ترين، بزرگ ترين، باشكوه ترين و گرامى ترين نامت؛ نامى كه چون بر روز نهادى روشن شد و وقتى بر شب قرار دادى، تاريك گشت. خداوندا؛ آنچه از گناهان ما را كه تو مى دانى و ما نمى دانيم بر ما ببخش؛ و ما را به بهترين وجه از گناهان نگهدارى و حفظ فرما؛ و ما را با تقدير كفايت كنندهٔ خود بسنده باش؛ و با نگاه نيكويت بر ما منّت بگذار. و به غير خودت وامگذار، و از خير و خوبيت محروم مان مفرما؛ و به عمرى كه براى ما مقرّر داشته اى بركت عنايت كن، و درون و باطن مان را اصلاح فرما، و براى ما از سوى خود امان بده، و ما را باايمان نيكو و كردار نيك بكار گير، و ما را به ماه مبارك رمضان و روزها و سال هاى پس از آن، برسان؛ اى داراى شكوه و بزرگوارى.
نگارندهٔ كتاب «عمدة الزائر» در مورد دعاى فوق، چنين توضيح مى دهد:
صاحبان امر و حكومت الهى، محمّد صلّى اللّه عليه و اله و سلّم و آل محمّد عليهم السّلام هستند كه بدين صفات زيبا، موصوف گشته اند؛ آنان، داراى مقاماتى هستند كه در هيچ مكانى تعطيل
نخواهد گشت؛ هرگاه با آن معانى و حقايقى كه نزدشان ذخيره و پنهان است، خدا را بخوانند يا هر دعاكنندهٔ ديگرى به وسيلهٔ آن ها خدا را بخواند، و يا خدا را به آن دعاهايى كه آن بزرگواران در جايى و بر هر چيزى خوانده اند بخواند، خداوند دعايشان را اجابت مى كند بدون اين كه دعاى آن ها رد شود. زيرا خداوند فيض رسان است و آن عزيزان قابليّت دارند؛ لذا به بركت آن هاست كه بر هر دعاكننده اى بلكه بر همهٔ مخلوقات فيض نازل مى شود.
اين است راز اين مطلب كه بايد در هر حاجت و نيازى بر آن ها صلوات فرستاد و به خداوند از طريق آنان توسّل جست. چرا كه هركس بر آنان درود فرستد، درخواستش رد نخواهد شد.
