34- دعاى حضرت بقيّة اللّه ارواحنا فداه

در اوّل ظهور

در روايتى آمده است كه مفضّل از امام صادق عليه السّلام پرسيد: اى آقاى من؛ از كجا و چگونه (حضرت مهدى صلوات اللّه عليه) آشكار مى شود و ظهور مى فرمايد؟

حضرتش فرمود

اى مفضّل؛ او به تنهايى آشكار مى شود؛ به تنهايى نزد خانهٔ كعبه مى آيد؛ به تنهايى داخل خانه كعبه مى شود.

تنهاست كه تاريكى شب او را فرامى گيرد؛ و آن گاه كه چشمان مردم به خواب رفت و تاريكى شب زيادتر گشت، جبرئيل و ميكائيل و ديگر فرشتگان، در صف هاى منظم به خدمتش شرفياب مى شوند و جبرئيل به آن بزرگوار عرضه مى دارد: اى آقاى من؛ گفتارت پذيرفته شد، و اجازهٔ كار (ظهور) به تو عطا شد.

آن امام بزرگوار، در اين حال دستان مباركش را بر چهره شريف خود مى كشد و مى گويد:

اَلْحَمْدُ لِلّهِ اَلَّذِي صَدَقَنا وَعْدَهُ، وَ أَوْرَثَنَا اَلْأَرْضَ، نَتَبَوَّأُ مِنَ اَلْجَنَّةِ حَيْثُ نَشاءُ، فَنِعْمَ أَجْرُ اَلْعامِلِينَ.

سپاس ويژهٔ خداست كه وعدهٔ خويش را نسبت به ما انجام داد، و ما را وارث زمين گردانيد، تا هر كجا كه بخواهيم در بهشت ساكن گرديم؛ بنابراين، چه نيكوست پاداش كسانى كه اهل عمل هستند.