20- زيارت حضرت حكيمه خاتون عليها السّلام
اَلسَّلٰامُ عَلىٰ جَدِّكِ الْمُصْطَفىٰ، اَلسَّلٰامُ عَلىٰ أَبيكِ الْمُرْتَضىٰ، اَلسَّلٰامُ عَلَى الْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا السَّلٰامُ، اَلسَّلٰامُ عَلىٰ خَديجَةَ الْكُبْرىٰ، اَلسَّلٰامُ عَلىٰ فٰاطِمَةَ الزَّهْرٰاءِ سَيِّدَةِ نِسٰاءِ الْعٰالَمينَ، اَلسَّلٰامُ عَلَى النُّفُوسِ الْفٰاخِرَةِ وَشُفَعٰائي فِي الْاٰخِرَةِ. اَلسَّلٰامُ عَلَيْكِ يٰا بِنْتَ وَلِيِّ اللّٰهِ، اَلسَّلٰامُ عَلَيْكِ يٰا بِنْتَ حُجَّةِ اللّٰهِ، اَلسَّلٰامُ عَلَيْكِ يٰا اُخْتَ وَلِيِّ اللّٰهِ، اَلسَّلٰامُ عَلَيْكِ يٰا عَمَّةَ وَلِيِّ اللّٰهِ، اَلسَّلٰامُ عَلَيْكِ يٰا بِنْتَ مُحَمَّدٍ التَّقِيِّ الْجَوٰادِ، اَلسَّلٰامُ عَلَيْكِ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكٰاتُهُ. أَشْهَدُ أَنَّكِ مَضَيْتِ عَلىٰ بَصيرةٍ مِنْ أَمْرِكِ، رٰاضِيَةً مَرْضِيَّةً، وَتَقِيَّةً نَقَيَّةً زَكِيَّةً، فَرَضِيَ اللّٰهُ عَنْكِ وَأَرْضٰاكِ، وَجَعَلَ الْجَنَّةَ مَأْوٰاكِ وَمَنْزِلَكِ، وَالصَّلٰاةُ وَالسَّلٰامُ عَلَيْكُمْ جَميعاً وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكٰاتُه
سلام بر جدّت محمّد مصطفى، سلام بر پدرت علىّ مرتضى، سلام بر (امام) حسن و (امام) حسين كه بر هر دو سلام باد، سلام بر خديجهٔ كبرى، سلام بر فاطمهٔ زهرا سرور زنان عالميان، سلام بر شخصيّت هاى ارزشمند و شفاعت كنندگان من در آخرت. سلام بر تو اى دختر ولىّ خدا، سلام بر تو اى دختر حجّت خدا، سلام بر تو اى خواهر ولىّ خدا، سلام بر تو اى عمّهٔ ولىّ خدا، سلام بر تو اى دختر امام محمّد تقى حضرت جواد، سلام و رحمت و بركات خداوندى بر تو باد. گواهى مى دهم كه تو با بصيرت و آگاهى نسبت به كار خود روزگار گذراندى درحالى كه تو از خدا خشنود و خدا از تو خشنود بود، باتقوا، خالص و پاكيزه بودى، خداوند از تو خشنود بود و تو را از خود خشنود نمود و بهشت را منزل و مأوا و جايگاه هميشگى ات قرار داد، و درود و سلام و رحمت و بركات بى پايان الهى بر همهٔ شما باد.
نايبان امام زمان ارواحنا فداه در زمان غيبت صغرى چهار نفر بودند كه به ترتيب عبارتند از:1-ابو عمرو عثمان بن سعيد بن عمرو عمرى اسدى،2-پسرش ابو جعفر محمّد بن عثمان بن سعيد عمرى،3-جناب ابو القاسم حسين بن روح بن ابو بحر نوبختى،4-جناب ابو الحسن علىّ بن محمّد سمرى .
اين بزرگواران، نايبان امام عصر ارواحنا فداه در زمان غيبت صغرى بودند. تمام نامه ها و دستورات آن حضرت به واسطهٔ ايشان و با دست ايشان به شيعيان مى رسيد.
پس از آن زمان، غيبت كبرى پيش آمد و نيابت پايان پذيرفت.
